از اونجایی که 8 صبح کلاس دارم و باید برم لالا زیاد شو به دوره درازی نمیکنم فقط اومدم این خبر مسرت بخشو بگم و برم( نیست که خیلیم بازدید کننده دارم:دی )

پی . اس: این چند وقته تمام روزمو به عشق این میگذرونم که موقع برگشتن تو مترو آهنگ ” برگرد به من “سعید مدرسو گوش بدم :

وقتی حالت بده دوحت بی پناهه

میبینی هرکاری کردی اشتباهه

وقتی به جز شب رنگی تو نگات نیست

وقتی کسی اندازه ی تنهاییات نیست

وقتی کم کم به کسی وابسته میشی

چون از شب بی نوازش خسته میشی

برگرد به من مثل پرنده ای که درختشو پیدا کنه

برگرد به من مثل کسی که شبونه هوس دریا کنه

نکته اش اینجاست نه کسی هست که بخوام برگرده نه کسی که بخواد من برگردم.خلاصه گفتم سوبرداشت نکنین:دی

یه دوست دارم که وسط یه خرابه یه دفعه وایمیسه و یه عالمه وقت محو نقش های روی تنه ی یه درخت میشه

این روزا منم اینطوری شدم.همه چی برام دیدنی و قشنگه.خب البته این روزا عشق خونم رفته بالا اما چند روز قبل از اونم همینطوری بودم مثلا همش محو آسمونم یا از پنجره ی کلاس منظره قبر شهید ا و بیابون رو نادیده میگیرم و کوها رو میبینم که آبی-نیلی شدن یا موقع برگشتن عاشق قطره های آب میشم که وسط ریل مترو تند تند یه عالمه دایره ی متداخل میسازن و محو میشن

کاش همیشه  همینطوری باشم

 دلم هیچ کسو نمیخواد هیچ چیزو هیچ کاریو .پریودم نیستم که بگم به خاطر اون قاطی کردم دلم میخواد لخت بخوابم رو زمین و زل بزنم به سقف بدون موزیک بدون هیچ صدایی احساس میکنم تنهایی تو ذات منه هیچ کاریشم نمیشه کرد.قراره همیشه زل بزنم به آدمایی که دست همدیگرو گرفتن و براشون خوشحال باشم اما هیج وقت نمیشه خودمو جای اونا تصور کنم قراره همیشه تو جمع باشم و حس غریبگی داشته باشم … اینم یه جور مریضیه؟

پ.ن1: مولی چرا گوشیتو ج نمیدی؟بنفش از دستت چی میکشه؟!

پ.ن2: میخوام شعر بنویسم ولی شعرم نمیاد حتی!

پ.ن3: یه شعر پیدا کردم که خود حال منه:

 گروس عبدالملکیان

راستی یادم افتاد که چند وقته با موزیک سنتی دوست شدم.سی دی “به تماشای آب های سپید” و از مرجان گرفتم و از صبح تا شب گوش میدم

امروز یه حال غریبی بودم همش دلم میخواست با یکی حرف بزنم اما تا میرفتم سمت تلفن میدیدم حس حرف زدن ندارم دلم میخواست فقط موزیک گوش بدم و کتاب  شمس لنگرودی رو بخونم حتی دلم نمیخواست به هیچی فکر کنم

باز پاییزشده و من کسی رو ندارم که باهاش رو برگای خش خش راه برم کسی رو ندارم باهاش زیر بارون بچرخم و برام LIVIN LA VIDA LOCA  بخونه باهاش برم کافه و سردم که شد دستمو بکنم تو جیب کاپشنش و با لبای یخزده بوسش کنم.ولی امروز واسه اولین بار تو زندگیم احساس کردم  چه خوب! که هیچ کس منتظرم نیست.هیچ وقت این حسو درک نکرده بودم این روزا همه بهم میگن بی معرفت میگن که تو به هیچی و هیچ کس اهمیت نمیدی فکر کنم راست میگن. چه خوب که با این وضعیت کسی منتظر تلفنم نیست کسی  توقع نداره باهاش برم بیرون.یه جور حس بی تعلقی و رهایی دارم که بلد نیستم توصیفش کنم فقط منو یاد باد میندازه حس این که با دوستام برم انقلاب آش بخورم و بستنی و بی  دغدغه از ته دلم بخندم.حس اینکه هر کاری عشقم کشید بکنم.خیلی حس خوبیه کاش همیشه بمونه

پ.ن  : گفتی باد سایه ندارد

تمام زندگی ما سایه باد است

و آنچه که با خود برده است

قدسی قاضی نور

1 گروس عبدالملکیان

2پیمان هوشمند زاده

گروس عبدالملکیان که اسم وبلاگش هست “رنگ رفته های دنیا” و من بدجوری عاشق شعراش شدم.یه حس عجیب آشنایی بهم میده شاید آهنگ شعراشم توی این حس آشنایی تاثیر داره  احساسشو به بهترین شکل ممکن توصیف میکنه به خصوص عاشق شعر “پارانویا” شدم

از پیمان هوشمند زاده کتاب “ها کردن” رو خونده بودم ولی زیاد خوشم نیومد یعنی راستش اصلا خوشم نیومد انقدر که الان به زور یه قسمتاییشو یادم میاد.ولی مقاله ها و هایکوهش عالیه مثلا اینو ببین:

تقصیر من نیست……… شیب تخت به سمت توست

یا مثلا این یکی:

آدمی مثل جمعه می ماند

معلوم نمی کند فرد است یا زوج

خلاصه که عاشقشم یه حس  خشن فحشی باحالی داره بعضی وقتا  مثل من هم عاشق فحشه هم مستی.تو لینکام میذارمش مدیونین اگه سر نزنین :دی تازه یه مقاله داره درباره چادر با عنوان “سکسی ترین سانسور ” که چون توش حرفای بد داره لینکش نمیکنم خودتون سرچ کنین ( دروغ گفتم بلد نیستم لینک کنم)

2یکی دو روز پیش با بابالنگ درازم حرف زدم بعد از یه عالمه مدت… نمیدونم تو وجود این آدم چی هست که بهم اینهمه انرژی و انگیزه میده میبینی که الان دارم با دمم گردو میشکنم؟تصمیم گرفتم که زبان بخونم و واسه فوق بخونم و این کارا یکی نیست بگه ” ببینیم و تعریف کنیم..” یه پوزخند عاقل اندر سفیهم بزنه که من آب بشم از خجالت.

3 نمیدونم چرا فکر کردم هنوز حرف دارم و اینجا نوشتم 3 ولی دیگه دلم نمیاد پاکش کنم.تازه تا سه نشه بازی نشه :دی

پی. اس : خیلی بی مزه  ام یا فقط یه کم؟

اه لعنتی چرا گوشیشو جواب نمیده؟ یعنی وقتی تموم شد میتونم یه نفس راحت بکشم و بگم بالاخره تموم شد؟

مثل وقتی که تو سالن تاریک اون  تئاتر مزخرف کنار هم بودیم و یه عالمه آدم دیگه هم بودن و من نه میتونستم نگاش کنم نه باهاش حرف بزنم زل زده بودم به رو به رو و هیچی نمیدیدم گیج  گیج بودم منتظر بودیم تا سالن تاریک تاریک میشه دستامون کورمال کورمال دنبال دست اون یکی میگشت و فقط برای چند ثانیه گرم میشدم…تا تاریک شدن بعدی.

الان که فکر میکنم میبینم شاید این قشنگترین خاطره ایه که با آقای… داشتم.هرچند که اون شب که حالم هم اصلا خوب نبود اون چند تا لحظه گذرا به نظرم اینهمه خاص نیومد.ولی فرداش و پس فرداش و روزای بعد هرچی به اون شب نحس فکر میکردم اون لحظه ها تو خاطرم برق میزدن

پ.ن : چند وقتیه عجیب گیر دادم به خاطره ها.همش پر از احساسات نوستالژیک و یاد گذشته هام.حتی بعضی خاطره هایی که هیچ وقت دلم براشون تنگ نمیشد!